Een onvermijdelijk neveneffect van e-commerce is het
\nretourproces. Of toch niet? Retouren zorgen voor grote verspillingen in de
\nlogistiek, in ieder geval van tijd, energie en verpakkingsmaterialen. Het wordt
\ntijd om wat aan die retouren te doen.
Elk jaar worden in Nederland 1,2 miljoen kledingstukken
\nvernietigd. Het gaat om kledingstukken die ook na herhaaldelijk afprijzen niet
\nworden verkocht. Ze gaan naar de verbrandingsoven of verdwijnen in de shredder,
\nwaarna de verscheurde stoffen worden bewerkt tot vilt.
De cijfers komen uit een onthutsend onderzoek dat
\ntijdens de start van de uitverkoop in juli is gepubliceerd. Het onderzoek is
\nuitgevoerd door bureau Conclusr in opdracht van MVO Nederland, waarvoor 379
\nwinkeliers en groothandelaren zijn ondervraagd. Uit dat onderzoek blijkt dat nog
\nveel meer kledingstukken onverkocht blijven, 21,5 miljoen in totaal. Het
\ngrootste deel daarvan gaat naar goede doelen en outletcentra of wordt als
\nrestpartij verkocht aan opkopers. Retailers lopen door al die onverkochte kleren
\neen omzet van 313,5 miljoen euro mis.
Ik vraag me af of het aantal vernietigde kledingstukken
\nin de praktijk niet veel groter is dan die 1,2 miljoen. Een logistiek manager
\ndie zelf kampte met uitdagingen op het gebied van retourlogistiek, wees me
\nvorige week op de retourenproblematiek van online kledingwinkels. Stel dat zij
\neen jeans terugkrijgen waarvan de kostprijs misschien maar een tientje bedraagt.
\nHoe veel tijd geef je dan een medewerker om de teruggestuurde broek te
\ninspecteren, te reconditioneren, te verpakken en weer terug op voorraad te
\nleggen? Loont het überhaupt de moeite om al die tijd in een jeans te steken?
Duidelijk is dat de hele retourenproblematiek voor veel
\nverspilling zorgt. Misschien niet van goederen, maar dan toch wel van de tijd,
\nde energie en het verpakkingsmateriaal dat nodig is om die goederen te verzenden
\nen weer terug te sturen. Hoe maatschappelijk verantwoord zijn webshops die
\nretouren stimuleren door daarvoor geen kosten in rekening te brengen? Dat nodigt
\nuit om zes kledingstukken in drie verschillende kleuren en twee verschillende
\nmaten te bestellen en er vijf daarvan weer terug te sturen. En dan blijft de
\nvraag dus over of al die teruggestuurde artikelen daadwerkelijk weer op voorraad
\nworden gelegd.
Ook als het artikel weer beschikbaar is voor verkoop, is
\nde pijn nog niet helemaal verdwenen. De logistiek manager die ik sprak,
\nbeschikte zelf sinds kort over een automatisch opslag- en orderverzamelsysteem.
\nDe artikelen die zijn klanten terugstuurden, werden in zijn systeem wel weer op
\nvoorraad gelegd. Dat is echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. Als hij de
\nstandaard inslagprocedure gebruikt, zit hij opgescheept met een kunststof bak
\nwaarin maar één in plaats van twintig of dertig artikelen liggen. Dat leidt tot
\neen wel erg dure opslaglocatie voor slechts één artikel. Het probleem is
\nopgelost door een orderpickstation voor het omgekeerde proces te gebruiken: een
\nmedewerker doet een tijd lang niets anders dan teruggestuurde artikelen weer in
\nde juiste voorraadbak leggen.
Wat kunnen we doen om het aantal retouren te
\nverminderen? Allereerst tijdens het aankoopproces alvast meer informatie bieden
\nover bijvoorbeeld pasvorm en maatvoering van producten. En door slimme tools te
\nontwikkelen waardoor mensen op hun tablet of pc al kunnen zien welk model of
\nwelke kleur wel of niet staat. De vraag is of dat voldoende is. Misschien moeten
\nwe ermee stoppen om het retourneren van artikelen zo aantrekkelijk te maken.
\nBijvoorbeeld door daarvoor kosten te berekenen. Hoort dat niet bij
\nmaatschappelijk verantwoord ondernemen?
Marcel te Lindert – journalist logistiek & supply chain
\n